172. Poem #rbu_942_នុយតូចនុយធំ

September 28, 2015 at 10:34pm · 

ឃើញប្រយោជន៍តូចបោះនុយតូច
ពិបាកបណ្ដូចពាក្យសមរម្យ
ឃើញប្រយោជន៍ធំបោះនុយធំ
និយមថាគ្រាន់រង្វាន់ក្រែល។

ឃើញប្រយោជន៍ធំបោះនុយធំ
ប្រមូលមូលជុំក្បាច់ដដែល
ក្បួនដៃហុចលុយហើយអង្អែល
ប្រយោជន៍ក្រាស់ក្រែលល្បែងយកឈ្មោះ។

បានមុខមានមាត់គាត់ចេះកេង
អំណោយដល់ក្មេងបំពេញយស
យកល្អត្រូវមានក្រឹត្យចំពោះ
លុបឈ្មោះរង្វាន់គ្រាន់ជាល្បែង។

បើជារង្វាន់ឲ្យគ្រាន់គ្រប់
សិស្សពូកែលប់គួរស្ញប់ស្ញែង
ឧបត្ថម្ភគ្នាសមតំណែង
ចំណេះជាក់ស្ដែងសិស្សពូកែ។

កម្រមានណាស់សិស្សរៀនខ្លាំង
ពន្លឺចែងចាំងគ្រាប់ពេជ្រខ្មែរ
រដ្ឋត្រូវគិតគូរបំប៉នថែ
ជួយជាប់ហូរហែតកុំដាច់។

កុំចាយលុយចោលតែរឿងអួត
(ត)

Voeun Vanny

171. Poem #rbu_941_កាលក្មេងឃ្វាលគោ

September 28, 2015 at 6:11pm · 

នឹកឃើញពីតូចទៅផ្ទះតា
ពូដើរទៅណាខ្ញុំទៅតាម
ចង់ទៅឃ្វាលគោតែគាត់ហាម
តែខ្ញុំរត់តាមគាត់មិនថា។

គាត់ឲ្យកាន់ខ្សែជួយដឹកគោ
ខ្ញុំលោចុងដៃខ្លាចរអា
កាន់កន្ទុយខ្សែគោទៅណា
គោបែរភក្ត្រាដាក់ខ្សែរត់។

ពូខ្ញុំគាត់សើចរួចស្រដី
អ្នកឃ្វាលគោអីភ័យរន្ធត់
គ្រាន់គោមើលមុខប្រឹងស្ទុះរត់
គោ"រាន់មិនទត់"រត់ចោលគោ។

នឹករឿងឃ្វាលគោកាលពីក្មេង
បានស្ដាប់សំឡេងក្មេងច្រៀ្ហងហ៊ោ
ស្រែកបទបាសាក់ជែងជំនោរ
គ្រលួចថ្ងួចថ្ងូរតាមវាលស្រែ។

ស្រែកតាមទំនុក សាំង សារុន
ស្ដេចជំនាន់មុនបាសាក់ខ្មែរ
ពីរោះហួសថ្លែងមានមន្តស្នេហ៍
បានស្ដាប់មុខតែលង់អារម្មណ៍។

អណ្ដែតដូចខ្សែវាយោហួច
រលាស់ផាត់គួចមន្តសណ្ដំ
ចម្រៀងសារិកាទាំងសេកសម
លលកបូលបំពេសប្បាយ។

រសៀលជ្រៀលជ្រេថ្ងៃទេរទាប
កៀងគោរៀងរាបតាមផ្លូវអាយ
ចាំពាក្យបណ្ដាំឪពុកម្ដាយ
បើឃ្វាលនៅឆ្ងាយរូតមកផ្ទះ។

ឲ្យបានមុនយប់ព្រលប់ដល់
ក្រែងម៉ែឪខ្វល់ចិត្តអន្ទះ
សាស័ព្ទព្រួយគិតចិត្តមិនជ្រះ
ស្រូតឆាប់រូតរះដល់ផ្ទះវិញ។

rbu_spp 6:15 pm Monday September 28, 2015 Puthpong Sao

Nimol Soth

170. Poem #rbu_940_ចេះធ្ងន់នឹងក្បាលពីសៀវភៅ

September 28, 2015 at 7:28am · 

ចំណេះទៀងពិតកើតពីអាន
សៀវភៅក្បែរប្រាណបានឃើញជាក់
វាជាបណ្ដុំជនច្រើននាក់
ចេះដឹងគ្រាក់ៗអ្នករៀបរៀង។

ខ្លួនមនុស្សចេះធ្ងន់នឹងក្បាល
គិតត្រូវតាមកាលធ្វើល្អទៀង
ផ្សព្វផ្សាយប្រើការសារសំនៀង
សំណព្វផ្លែងៀងទាក់ប្រយោជន៍។

ពុទ្ធិប្រាជ្ញប្រាប់ពន្លឺច្រាល
កប់ជ្រៅក្នុងក្បាលគ្មានរំហោច
"ខ្លួន"ប៉ោងធំពិតចេះល្អិតល្អោច
សំបូរអសោចិ៍ពុំដូច"ក្បាល"។

អ្នករៀនច្រើនចេះចូលចិត្តអាន
ចេះច្បាស់ពុំស្មានគិតពុំស្រាល
យោងលើចំណេះនៅក្នុងក្បាល
ប្រើប្រាស់តាមកាលកើតមង្គល។

"អ្នករៀន"មានមិត្តជាសៀវភៅ
ទោះម្នាក់ឯងនៅគ្មានអំពល់
ឯ"អ្នកខ្ជិលរៀន"មិនសូវយល់
រវល់តែ"គិតរឿងឥតខ្លឹម"។

អ្នកអានសៀវភៅមិនកំព្រា
មានគ្រូជាគ្នាតាមតម្រឹម
តម្រង់ផ្លូវគិតធ្វើរឿងខ្លឹម
ពុំ"សឹមពេលក្រោយ"ចាំគិតឡើយ។

ពេលពុំដែលចាំនរណាទេ
កុំ"ចាំទំនេរ"ពាក្យដោះឆ្លើយ
"ការនៅនឹងដៃធ្វើឲ្យហើយ"
ចម្លើយនេះត្រូវសៀវភៅប្រាប់។

នាងតូចស្រដី៖

"ពូអើយកុំចង់...អង្គុយឲ្យត្រង់
ក្រែងបះក្រឡាប់...ធ្លាក់ប៉ើងអុកគូទ
ថាខ្ញុំមិនប្រាប់...ធំខ្លួនចាស់យ៉ាប់
ស្រាលព្រោះខ្ជិលរៀន"។

រក្សាសិទ្ធិ copyright rbu_spp 7:29 am Monday September 28, 2015 សៅរ៍ ពុធពង្ស Puthpong

ណន ម៉ារ៉ាឌី

169. Poem #rbu_Each_Life_Own_Mission

Just now · Phnom Penh · 

Each life has its own mission,
And existence has its reason,
Whether it is yours or mine,
Just that we do hope it's fine.

Each wish has its goal the best,
That's why one says best wishes,
Whether it's gained it's a request,
Another thing's one accomplishes.

Success or failure is not Act of Fate,
‘Tis outcome of own actions to date,
Knowledge illuminates all your way,
Of every Life which is an Act of Play.

Each Life, too short, can't resist,
What that its foe comes to exist,
Death itself is another life, I think,
In the Dark absorbing life in a blink.

Reading Benefits You: http://r-b-u.blogspot.com
Posted by Puthpong Sao at Wednesday, September 25, 2013
Reactions:

168. Poem #rbu_938_First_Try_Failed

September 24, 2015 at 6:38am · 

For the first try, anybody fails. When try and try overcoming failure, you'll manage to do it -- that's called success.

Do it usually and everyday, it becomes habitual.

Success makes hard jobs simple and perseverance leads to success.

... Poem ...

For the first try, who will not surely fall,
Into water underneath after all?
Nobody dares to walk over the trunk,
Of log just 'coz they fear that they would flunk.

Of course, not fearing if they be eaten,
As no crocs were there, sure no much often,
But soaked to bones they're afraid of being,
When fall into water flat and tumbling.

Walking over the log is not a play,
As kids pass their time playing everyday,
Plunging from the cross-over and swimming,
Like ducks and otters usually doing.
...

167. Poem #rbu_937_មនុស្សមានះ

មនុស្សមានះ ..ខុសនៅចង់ឈ្នះ ..

ខ្នាស'មិនព្រមយល់' ..មិនព្រមទទួល ..
ដឹងតែចាំជល់ ..បង្កើនអំពល់
យល់'ខុស'ជា'ត្រូវ'។

មនុស្សបែបហ្នឹង ..យក'ក្អេង'ធ្វើ'ដឹង' ..
មិនព្រមតម្រូវ ..យល់'ខុស'ថា'ចេះ' ..
បំពានច្បាប់ត្រូវ ..រឹងដើរវាងផ្លូវ
គិត'ត្រូវ'ចំ'ខុស'។

មនុស្សច្នេះណា ..ប្រើពុតមុសា
បិទបាំងកំហុស ..បំពានចង់ឈ្នះ
បង្អាប់បន្តុះ ..មិនព្រមចង់ដុះ
ដើរផ្លូវកែខ្លួន។

September 22, 2015 at 7:14am ·

រូបផ្លែស្វាយប៉ោម

166. Poem #rbu_597_សិក្ខាសាលានិពន្ធភាពយន្ត

មួយថ្ងៃមុននេះកាលមួយឆ្នាំមុន៖ សិក្ខាសាលានិពន្ធរឿងភាពយន្ត តាមបទបង្ហាញនៃសាស្ត្រាចារ្យថៃពីររូប

មែន! ត្រឹមត្រូវ ប្អូនប្រុស យេង ឈាងលី
តួនាទី ជីវិត គឺតស៊ូ
ទោះគេរត់ យើងដើរ ថ្វីបើយូរ
មិនរអ៊ូ ស៊ូដើរ គង់ដល់ទី។

ពីទីនេះ ទៅនោះ មិនខុសឆ្ងាយ
កុំខ្វល់ខ្វាយ បើប្រឹង ខំសំភី
នឹងបានដល់ កុំឆ្ងល់ យើងចេះពី
ស្គាល់នាទី ជាផ្លូវ ទៅជោគជ័យ។

កាលពីមុន ខ្ញុំរស់ លាក់ឈ្មោះឈឹង
ខ្វះព្រលឹង រឹងប៉ឹង គិតមមៃ
ពុំចង់រស់ ក៏ព្រោះ ទុក្ខរីងរៃ
សាមប្រាំនៃ ឆ្នាំខាត ឥតអសារ។

ទុកកប់ចោល ចំណេះ ដែលអាចប្រើ
ឲ្យប្រសើរ ជីវិត បានថ្លៃថ្លា
គេស្គាល់ខ្ញុំ តែអ្នក មកសិក្សា
ប្រាថ្នាចេះ រៀនសូត្រ ពីរូបខ្ញុំ។

ខ្ញុំបង្រៀន គណិត ថ្នាក់បាក់ឌុប
១០ឆ្នាំគ្រប់ តាមសិស្ស មករកសុំ
ទាំងភាសា បារាំង អង់គ្លេសផ្ដុំ
សិស្សចោមកុំ នៅផ្ទះ បើកសាលា។

ឆ្នាំប៉ែតសិប ក្រសួង មហាផ្ទៃ
បានលកលៃ ហៅខ្ញុំ ចូលធ្វើការ
ហៅពីរដង តែខ្ញុំ មានទុក្ខា
ប្អូនមរណា ដោយសារ ចោរសម្លាប់។

ឆ្នាំប៉ែតពីរ លោកតា ឆេង ផុន ជា
អ្នកធានា ជារដ្ឋ មន្ត្រីស្រាប់
ឲ្យគេហៅ ពីរដង ចូលធ្វើឆាប់
តែខ្ញុំប្រាប់ ពុំបាន ទៅធ្វើឡើយ។

ប៉ែតប្រាំបី ស្ត្រីអា មេរិកាំង
ពេញចិត្តខ្លាំង ហៅខ្ញុំ យល់ព្រមហើយ
ក៏ប៉ុន្តែ ដឹងទេ ឱ ព្រះអើយ
ខ្មែរឯងឆ្លើយ ប្រើល្បិច ញែកកម្ចាយ។

ធ្លាប់សរសេរ កាសែត ជិតម្ភៃឆ្នាំ
ទាំងចិត្តស្រាំ រកាំ កម្មជាប់កាយ
ឥឡូវគិត ដេញតាម ពេលបាត់ឆ្ងាយ
ទើបនឹកស្ដាយ ត្រូវចេញ មើលគេឯង។

សូមអរគុណ ជូនពរ គ្រប់ៗគ្នា
ទីនេះជា សិក្ខា សាលាស្ដែង
ជួយបណ្ដុះ បណ្ដាល វិជ្ជាតែង
និពន្ធចែង ជារឿង ថតភាពយន្ត។

ទាំងលោក ណា ថាផុន អាមនទុត
សទ្ធាមុត និង ឆៃ កាវីភុន
នាម ផៃរ៉ាត់ បញ្ចូល សាច់ភ្លេងមន្ត
ឲ្យភាពយន្ត ពេញគ្រប់ សិល្ប៍៧។

លោក លី ប៊ុន ហេង ជា ម្ចាស់ឆ្លងដែន
នាង ឈូក សែន ស្រស់ស្អាត ជានារី
ខាងចាត់ការ ទូទៅ រត់វក់វី
និងនាទី ឃឹម ចន្ទ សុអហំ៕

© rbu_spp Sept. 22, 2014, Sao Puthpong Sao

យាយ រំដួល shared Yeng Chheangly's photo.
September 22, 2015 at 5:39pm ·
លោកពូគឺជាបុគ្គលដែលគួរគោរពនឹងគួរយកជាគំរូសម្រាប់ពួកយេីងទាំងអស់គ្នា។

Yeng Chheangly with Sang Sok Serey and 4 others.
September 22, 2014 at 10:12am ·
មិនខ្វល់ថាដើយឺតប៉ុណ្ណានោះទេ ដែលសំខាន់នោះ គឺមិនឈប់ (ខុងជឺ)

9 Pol Vann Chaom Mony, Sreang Heng and 7 others

Comments

Puthpong Sao
អរគុណចំពោះការសរសើរ។
Like · Reply · 1 · September 22, 2015 at 6:47pm

យាយ រំដួល
នោះមិនមែនហៅថាការសរសេីរតែជាសេចក្តីពិតខ្ញំុដឹងថាលោកជាបុគ្គលតស៊ូប្រកដដោយឆន្ទៈមានចំនេះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់តែស៊ូរស់ជាជនសាមញ។
Reply · 1 · September 22, 2015 at 8:20pm

Puthpong Sao
យាយ រំដួល អានមតិរបស់ Moon Long ខាងលើធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញអ្វីៗពីឆ្នាំ១៩៧៩មក ។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៨០ ក្រសួងមហាផ្ទៃបានចាត់មន្ត្រីឲ្យមកហៅខ្ញុំទៅធ្វើការ ដោយគ្រាន់តែបានអានពាក្យនិងអក្សរខ្ញុំជួយសរសេរជាប្រវត្តិរូបឲ្យអតីតនាយទាហានឆ័ត្រយោងសម័យ លន់ នល់ ម្នាក់ដែលមកពឹងខ្ញុំ។ គេមិនសួរសាមីខ្លួនអ្នកដាក់ពាាក្យសុំធ្វើការ បែរជាមកតាមរកខ្ញុំជាអ្នកសរសេរនិងហៅខ្ញុំ ដែលមិនចង់ធ្វើការទៅវិញ។

មានម្ដងនោះទៀត ក្នុងឆ្នាំ១៩៨២ លោកតា ឆេង ផុន រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងវប្បធម៌បានចាត់បុរសម្នាក់ឲ្យមកហៅខ្ញុំដល់ទៅ២ដងទៅធ្វើការ ខ្ញុំមានបានទៅទេ ... ថាស្ដាយដូចជាមិនស្ដាយ មកពីកម្មតាមជាប់កាយ

Yeng Chheangly with Sang Sok Serey and 4 others.

September 22, 2014 at 10:12am · 

មិនខ្វល់ថាដើយឺតប៉ុណ្ណានោះទេ ដែលសំខាន់នោះ គឺមិនឈប់ (ខុងជឺ)

1 Comment

87Visal Heart Kh, Sotheavy Keo and 85 others

Comments

Yeng Chheangly ខ្ញុំទើបតែដឹងច្បាស់ទេលោកពូថាកាលនោះ គឺគេគ្រាន់តែបង្ហាញពីរឿងរប់សគេតែប៉ុណ្ណោះ។

Unlike · Reply · 1 · September 22, 2015 at 4:37pm

Puthpong Sao នេះជាវិធីឃោសនាលក់ខ្សែភាពយន្ត

Like · Reply · September 22, 2015 at 4:42pm

Yeng Chheangly ពុំមានអ្វីដែលអាចចាប់បានទេ។ គិតៗទៅ ខ្មែរនៅតែ...

Unlike · Reply · 1 · September 22, 2015 at 4:44pm

Sothea Koam នៅប្រទេសគេវិញ គេយកចិត្តទុកដាក់និងឲតម្លៃជនពិការ បើសិនជាជនពិការមានចំណេះដឹងរដ្ឋនៃប្រទេសគេគាំទ្រទាំងផ្លូវកាយផ្លូវចិត្តនិងផ្តល់នូវជីវភាពរស់នៅសមរម្យ ចំណែកនៅស្រុករំដួលវិញ បើមិនខំប្រឹងខ្លួនឯងទេច្បាស់ជាដាច់បាយជាមិនខាន។ សូម្បីតែរដ្ឋមន្ត្រីខ្លះជួបជនពិការក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍សួរនាំអ្វីបន្តិចសោះ។